Telewizor Sony Bravia 3 II – celuje wyżej niż pozwala jego technologia. Recenzja

konto.spidersweb.pl 7 godzin temu

Sony to przede wszystkim marka premium, odnosząca szczególne sukcesy u zamożniejszych entuzjastów. Bravia 3 II ma być jednak przystępnym cenowo telewizorem, takim dla mas. Czy Sony to w ogóle potrafi?

Sony Bravia 3 II w wypożyczonej mi wersji 55-calowej to telewizor LCD z bezpośrednim podświetleniem LED, 4K, panelem 120 Hz i pełnym zestawem funkcji dla konsol. Nie udaje OLED-a ani mini-LED-a, ale konsekwentnie wykorzystuje mocne strony Sony: przetwarzanie obrazu, dopracowany system Google TV oraz gaming bez zabawy w ograniczanie portów HDMI 2.1.

Sony wypożyczyło mi do testów wariant K-55XR35M2, czyli środkowy i dla wielu osób najbardziej uniwersalny rozmiar w rodzinie. To interesujący przypadek telewizora, który ze specyfikacji zapowiada się niemal zbyt dobrze, by wrzucić go do szerokiej kategorii „zwykłych LED-ów”. 120 Hz, VRR, ALLM, Dolby Vision, DTS:X, XR Processor, cztery HDMI 2.1 i Google TV brzmią jak przepis na sprzęt aspirujący do wyższej ligi. Rzeczywistość jest nieco bardziej złożona, ale przez to znacznie ciekawsza.

Bravia 3 II: gdzie jest jej miejsce?

Najpierw trzeba uczciwie ustawić oczekiwania. Bravia 3 II nie ma strefowego wygaszania local dimming, tylko system frame dimming, czyli regulację podświetlenia dla całej klatki. To fundamentalna różnica: telewizor może poprawiać postrzegany kontrast sceny, ale nie jest w stanie niezależnie przyciemnić czerni wokół jasnego obiektu tak jak konstrukcje FALD, Mini LED, a tym bardziej OLED.

W zamian dostajemy klasyczny LCD z podświetleniem Direct LED, a więc równomierniej rozłożonym za całą powierzchnią ekranu niż w telewizorach edge LED. To rozwiązanie ma praktyczny sens: często pomaga w zachowaniu lepszej jednorodności niż najtańsze konstrukcje z diodami rozrzuconymi po krawędziach. Nie rozwiązuje oczywiście ograniczeń technologii LCD, zwłaszcza w ciemnym pokoju, ale jest sensownym punktem wyjścia.

Sony najwyraźniej postanowiło zrobić telewizor dla człowieka, który nie chce już podstawowego 60-hercowego ekranu, ale też nie zamierza płacić za OLED-owe widowisko, którego część zalet będzie oglądał przez pryzmat kompresji streamingu i przy zapalonym świetle w salonie. To sprzęt pragmatyczny, choć niekoniecznie tani w sensie absolutnym. Jego wartość zależy więc bardziej od bieżącej ceny niż od logo na ramce.

Konstrukcja bez popisu

K-55XR35M2 ma 122,5 cm szerokości, 71,7 cm wysokości i 7 cm głębokości bez podstawy, waży 13,9 kg. Z podstawą jego głębokość rośnie do 26,2 cm, masa do 14,2 kg; rozstaw nóżek można ustawić szeroko albo węziej, co jest bardzo praktyczne.

Wąskie ustawienie stojaka jest ważne dla osób, które stawiają telewizor na komodzie o szerokości dalekiej od telewizyjnego optimum. Przy ustawieniu zewnętrznym szerokość podstawy to około 103,3 cm, natomiast wewnętrzny rozstaw wynosi około 45 cm. W praktyce nie trzeba więc od razu przeliczać całego umeblowania salonu pod ekran 55-calowy.

Wzornictwo pozostaje oszczędne, niemal bezosobowe. I dobrze: telewizor nie konkuruje o uwagę z filmem, grą czy wnętrzem. Ramka jest czarna i płaska, a całość nie próbuje sprzedawać „luksusu” chromowanym plastikiem, który po dwóch tygodniach przypomina listwę wykończeniową w samochodzie flotowym.

Nie jest to też telewizor ultracienki. Siedem centymetrów bez podstawy zdradza obecność klasycznego podświetlenia Direct LED, dlatego po powieszeniu na ścianie Bravia 3 II nie zniknie optycznie tak jak OLED. Ma jednak mocowanie VESA 300 × 300 mm, więc dobór uchwytu nie powinien być problemem.

Panel 120 Hz to istotny atut

Najważniejszym punktem specyfikacji jest tu natywny panel LCD 120 Hz o rozdzielczości 3840 × 2160 pikseli przy maksymalnie 120 Hz, a także obsługuje VRR i ALLM na wszystkich czterech portach HDMI.

Przejście z 60 Hz do 120 Hz widać przede wszystkim w grach, transmisjach sportowych i przy przewijaniu interfejsu, ale korzyść wykracza dalej. Ruch ma więcej informacji czasowej, a telewizor może sensowniej operować interpolacją bez natychmiastowego wrażenia, iż obraz zamieniono w telenowelę kręconą kamerą sportową.

Sony określa swój układ poprawy ruchu mianem Motionflow XR 400/480 Hz, z dopiskiem o natywnym odświeżaniu 100/120 Hz. Jak zawsze przy takich nazwach warto odsiać marketingowy mnożnik od fizyki panelu: istotne jest właśnie natywne 120 Hz, nie liczba stojąca po „XR”.

W filmach najrozsądniej zacząć od ostrożnych ustawień upłynniania. Materiał 24 kl./s ma mieć swój kinowy rytm, a nadmiar Motionflow potrafi go brutalnie wygładzić. Jednak umiarkowane użycie kompensacji ruchu może pomóc w ograniczeniu juddera bez efektu opery mydlanej. To jeden z obszarów, w których Sony od lat ma istotny atut: raczej oczyszcza obraz niż usiłuje na siłę zrobić z niego demonstrację mocy obliczeniowej.

XR Processor to istotna wartość dodana

Sony mówi o XR Processorze, XR Triluminos Pro i technologii XR Clear Image. Tłumacząc z materiałów firmowych na język codziennego użytkowania: procesor odpowiada za analizę obrazu, obróbkę kolorów, kontrastu, skalowanie materiałów niższej rozdzielczości oraz redukcję części artefaktów kompresji.

To szczególnie ważne w Polsce, gdzie telewizor rzadko żyje wyłącznie Netfliksem w 4K Dolby Vision. Jest też telewizja naziemna, kanały sportowe, YouTube o dramatycznie nierównej jakości, materiały archiwalne i streamingi, które w godzinach szczytu bywają mistrzami cyfrowej ekonomii. Innymi słowy: zdolność telewizora do uczynienia przeciętnego źródła mniej przeciętnym ma często większą wartość niż laboratoryjna doskonałość przy idealnym klipie testowym.

Bravia 3 II nie zamieni słabego sygnału Full HD w natywne 4K. Nikt rozsądny nie powinien tego obiecywać. Dobry procesor potrafi jednak wygładzić schodki, nie przesadzić z wyostrzaniem, ograniczyć paskudne szumy i utrzymać czytelność drobnych faktur. Właśnie tutaj Sony ma argument mocniejszy niż długa lista rozwiązań o nazwach z katalogu działu marketingu.

Kolor i HDR bez cudów

Telewizor obsługuje HDR10, HLG i Dolby Vision, co z perspektywy użytkownika serwisów VOD jest kompletnym, rozsądnym pakietem. W menu znajdziemy osobne profile Dolby Vision: Żywy, Jasny, Ciemny oraz Gra, a oprócz nich tryby między innymi Kinowy, Gra i Specjalistyczny.

Sam fakt obsługi Dolby Vision nie oznacza automatycznie jakości zbliżonej do ekranów OLED lub mocnych telewizorów mini-LED. HDR jest formatem, a nie gwarancją osiągów. jeżeli ekran LCD nie ma precyzyjnego lokalnego wygaszania i bardzo wysokiej luminancji to nie pokaże jednocześnie atramentowej czerni nocnego nieba oraz oślepiających świateł miasta z taką kontrolą, jak robią to droższe technologie.

Bravia 3 II nadrabia przetwarzaniem, kolorami i adaptacją obrazu, ale nie przestaje być telewizorem Direct LED bez local dimming. W jasnym salonie jego ograniczenia są znacznie mniej dotkliwe: poziom czerni traci wtedy na znaczeniu, a liczy się czytelność obrazu, reprodukcja kolorów i odporność materiału na przeciętne źródło. W wieczornym seansie z wygaszonym światłem warto stonować oczekiwania: czerń będzie raczej ciemną szarością niż bezdenną czernią.

Skalowanie ważniejsze niż deklaracje

Materiał 4K HDR jest dziś powszechny, ale daleko mu do pełnej dominacji. Telewizor za kilka tysięcy złotych musi więc nie tylko poprawnie pokazać świetne źródło, ale także nie karać użytkownika za to, iż uruchomił transmisję w 1080p albo film sprzed ery cyfrowego perfekcjonizmu.

Bravia 3 II jest wyposażona w funkcję XR Clear Image, która ma analizować materiał i rekonstruować szczegóły podczas interpolacji do 4K. Dodajmy do tego redukcję zakłóceń transmisji oraz analizę każdej sceny przez algorytmy procesora XR.

W praktyce najważniejsze jest to, iż telewizor nie powinien mylić ostrości z agresywną obwódką wokół obiektów. Zbyt mocne wyostrzanie jest jednym z najłatwiejszych sposobów, by obraz wyglądał gorzej. Bravia 3 II ma tu dobre założenia: jej zadaniem jest wyciągnięcie maksimum z treści, które już mamy, a nie udawanie, iż każdy piksel został nagrany kamerą IMAX.

Gaming: tu Sony zaskakuje

To jest punkt, w którym Bravia 3 II wygląda szczególnie atrakcyjnie dla osób grających na konsolach. Wszystkie cztery złącza HDMI obsługują sygnał 4K120, VRR, ALLM, eARC i SBTM. Nie trzeba więc się zastanawiać które HDMI jest naprawdę HDMI 2.1 ani wybierać między Xboxem, PlayStation i soundbarem tylko dlatego, iż producent uznał dwa porty za wystarczające.

Dla gracza z Xbox Series X jest to układ prawie idealny. Konsola może wysyłać 4K przy 120 Hz, aktywować VRR oraz automatyczny tryb niskiego opóźnienia, a telewizor ma zachować płynność przy zmiennej liczbie klatek. VRR nie czyni z 45 kl./s płynnych 120 kl./s, ale redukuje rozrywanie obrazu i sprawia, iż spadki wydajności mniej drażnią wzrok.

Sony dorzuca funkcje kierowane przede wszystkim do PlayStation 5 i PS5 Pro: Auto HDR Tone Mapping oraz Auto Genre Picture Mode. Pierwsza funkcja ma automatycznie dostosować odwzorowanie tonów HDR podczas konfiguracji konsoli, a druga przełącza telewizor w tryb Gra po wykryciu rozgrywki i wraca do standardowego profilu przy filmie.

Nie jest to powód, by właściciel Xboxa czuł się użytkownikiem drugiej kategorii. Najważniejsze elementy, czyli 4K120, VRR i ALLM, pozostają uniwersalne. Trzeba jedynie pamiętać, iż w grach HDR ograniczenia panelu bez lokalnego wygaszania przez cały czas będą widoczne. Dynamiczne mapy, zachody słońca, neonowe miasta i reflektory wyglądają efektownie, ale nie dostajemy tej precyzji świateł i czerni, za którą płaci się w konstrukcjach mini-LED albo OLED.

Dźwięk: poprawny, nie kinowy

W środku pracują dwa pełnozakresowe głośniki X-Balanced w układzie 2.0 o łącznej mocy 20 W. Telewizor obsługuje Dolby Audio, Dolby Atmos oraz DTS, włącznie z DTS:X, DTS-HD Master Audio i DTS-HD High Resolution Audio.

Warto tu oddzielić obsługę formatów od fizycznej rzeczywistości. Dolby Atmos w telewizorze z dwoma głośnikami nie zamienia pokoju w salę kinową, podobnie jak znaczek „sport” na miejskim SUV-ie nie zmienia zawieszenia w układ z rajdowego auta. Oznacza to raczej poprawne dekodowanie i przetwarzanie sygnału, nie pełnoprawne kanały wysokościowe nad głową.

Mimo to kompletność formatów jest dobrą wiadomością dla osób korzystających z plików lokalnych oraz zewnętrznego audio. eARC pozwala przesłać wysokiej jakości dźwięk do kompatybilnego soundbara lub amplitunera jednym przewodem HDMI.

Do codziennej telewizji, YouTube’a, podcastów czy niezobowiązującego serialu wbudowane głośniki są wystarczające. Do filmów, koncertów i grania warto jednak potraktować zakup soundbara jako naturalne przedłużenie systemu. Nie dlatego, iż Sony coś zepsuło, ale dlatego, iż fizyka wyjątkowo nie przejmuje się obietnicami producenta: obudowa telewizora jest za płytka, by stworzyć przekonujący bas i szeroką scenę.

Google TV w polskiej rzeczywistości

Za warstwę smart odpowiada Google TV, z dostępem do aplikacji ze sklepu Google Play, wbudowanym Chromecastem, Apple AirPlay oraz Apple HomeKit. Telewizor ma 32 GB pamięci wewnętrznej, Wi-Fi 6E, Bluetooth 5.3, LAN oraz dwa porty USB.

Google TV ma wszystkie zalety i wady ekosystemu Google. Zaletą jest ogrom aplikacji, bardzo dobra integracja z usługami VOD, wygodne wyszukiwanie głosowe i rozbudowane rekomendacje. Wadą jest zaś to, iż interfejs mocno żyje w rytmie platform i promocji, a ekran główny bywa bardziej zainteresowany skierowaniem użytkownika do kolejnej treści niż pozostawieniem go w świętym spokoju.

Sony oferuje też własną aplikację Bravia Connect, sterowanie głosowe i funkcję znajdowania pilota. Jest też wbudowany mikrofon, który można wyłączyć fizycznym przełącznikiem programowym.

Z perspektywy użytkownika zaawansowanego równie ważne jest to, iż telewizor nie próbuje tworzyć zamkniętej wyspy. Obsługuje Apple AirPlay, HomeKit i Google Cast, więc nie zmusza domowników do deklaracji technologicznej lojalności wobec jednego producenta telefonu. To drobiazg, dopóki nie trzeba nagle wyświetlić zdjęcia lub materiału z urządzenia znajomego.

Porty bez dziwnych kompromisów

Cztery HDMI, z czego dwa znajdują się z boku, a dwa od spodu, to zestaw wystarczający dla większości domowych konfiguracji. Sony przewidziało też dwa boczne USB, Ethernet, wyjście cyfrowe audio oraz tunery DVB-T/T2, DVB-C i DVB-S/S2; dostępne jest także nagrywanie na dysk USB.

Dla polskiego użytkownika tuner DVB-T2 ma oczywistą wartość, ale nie należy przeceniać jego obecności. To dziś podstawowy element wyposażenia, nie unikalna przewaga. Wciąż jednak dobrze, iż producent nie traktuje klasycznej telewizji jak archeologicznego reliktu, zwłaszcza iż część widzów przez cały czas korzysta z naziemnej telewizji i funkcji nagrywania.

Brakuje wyjścia słuchawkowego, co może być kłopotliwe dla osób korzystających z przewodowych słuchawek. Z drugiej strony Bluetooth 5.3 umożliwia łączność bezprzewodową, a telewizor potrafi jednocześnie odtwarzać dźwięk przez słuchawki Bluetooth i własne głośniki, przy niezależnej regulacji głośności.

Prąd i codzienność

Sony deklaruje zużycie 70 kWh na 1000 godzin pracy oraz 0,5 W w trybie czuwania. Te liczby nie mówią wszystkiego o rzeczywistym poborze, bo ten zależy od wybranych ustawień obrazu, jasności pomieszczenia, rodzaju treści i trybu HDR, ale dają użyteczny punkt odniesienia.

Przyjmując 4 godziny oglądania dziennie, rocznie daje to około 1460 godzin pracy. Przy deklarowanym poziomie 70 kWh/1000 h przekłada się to orientacyjnie na około 102 kWh energii w ciągu roku – przed uwzględnieniem różnic wynikających z realnych trybów użytkowania.

Telewizor ma pulpit Eco Dashboard, dynamiczne sterowanie podświetleniem oraz tryb wyłączenia ekranu przy pozostawieniu dźwięku.

Dla kogo jest ten telewizor?

Sony Bravia 3 II ma najwięcej sensu dla kogoś, kto ogląda mieszankę wszystkiego: filmy i seriale z VOD, telewizję, YouTube, sport oraz gry na obecnej generacji konsol. Panel 120 Hz i cztery pełne porty HDMI 2.1 sprawiają, iż to wyraźnie bardziej przyszłościowy zakup niż typowy telewizor LCD 60 Hz.

Będzie też dobrym wyborem dla widza, który bardziej docenia dobre przetwarzanie gorszych materiałów niż pogoń wyłącznie za parametrami HDR. W codziennym użytkowaniu telewizor częściej dostaje do obsługi treści niedoskonałe niż referencyjne, a tu procesor i sensowne skalowanie naprawdę mają znaczenie.

Mniej zachwycony będzie kinoman oglądający głównie nocą w całkowicie zaciemnionym pokoju. Bez local dimming i bez emisyjnej technologii OLED Bravia 3 II nie zaoferuje czerni, kontrastu i kontroli poświaty wokół jasnych elementów na poziomie droższych klas sprzętu.

Nie jest to też telewizor dla osoby, która chce samym zakupem załatwić kompletne audio do filmów i gier. Wbudowany system 20 W jest użyteczny, ale soundbar albo zestaw audio pozwoli wykorzystać możliwości obrazu znacznie lepiej.

Czy warto?

Bravia 3 II nie jest przełomem w technologii wyświetlania. Jest natomiast dojrzałym LCD, które nie idzie na skróty tam, gdzie skróty najbardziej irytują: przy panelu 120 Hz, obsłudze VRR, ALLM oraz liczbie portów HDMI 2.1.

Sony nie przeskoczyło ograniczeń Direct LED i frame dimming dzięki AI, Dolby Vision ani bardzo eleganckich określeń w katalogu. Ciemne sceny i wymagające materiały HDR przypomną o klasie panelu, a dźwięk będzie argumentem za zewnętrznym audio. To nie są jednak wady ukryte – to świadomy kompromis konstrukcyjny.

Jeśli cena K-będzie wyraźnie niższa od przyzwoitego mini-LED-a lub OLED-a – aktualnie 3800 zł – telewizor jest warty polecenia. Oferuje obraz, który powinien dobrze radzić sobie z codziennym chaosem źródeł, oraz funkcje dla graczy, które w wielu konkurencyjnych modelach przez cały czas bywają sztucznie racjonowane. jeżeli natomiast różnica cenowa względem solidnego mini-LED-a będzie niewielka to warto poważnie rozważyć dopłatę właśnie dla lepszego kontrastu i HDR.

Idź do oryginalnego materiału