Dowiedziałem się, iż Amerykanie wyrzucają telefony po roku. Ma ktoś adres?

Program Apple Upgrade obiecuje pozorne oszczędności przy corocznej wymianie iPhone’a. Sprawdziłem, czy wynajem telefonu opłaca się bardziej niż jego zakup.

Dzisiaj dowiedziałem się, iż Amerykanie pozbywają się telefonów po 12 miesiącach. Nie wyrzucają ich jednak na śmietnik, ale robią to w białych rękawiczkach – wykorzystując oficjalny program leasingowy dostarczony przez amerykańskiego giganta.

Ten Apple zaoferował elastyczny system, w którym bierzesz sprzęt na 12 lub 24 miesiące, płacisz stałą opłatę miesięczną, a po zakończeniu umowy grzecznie zwracasz telefon do Cupertino, by natychmiast odebrać najnowszy model.

Dyskusję w sieci rozpalił niedawno viralowy tweet, którego autor z ogromnym zachwytem przeliczał rzekome korzyści płynące z wynajmu flagowca:

Na przykładzie bazowego modelu iPhone 17 Pro 256 GB z ceną katalogową na poziomie 1099 dol., warunki finansowe opisywane w poście prezentują się następująco:

• Umowa na 12 miesięcy: opłata 45,99 dol. miesięcznie, co daje łączny wydatek 551,88 dol. rocznie.
• Umowa na 24 miesiące: opłata 31,99 dol. miesięcznie, co przekłada się na 767,76 dol. w dwa lata.

Matematyka Apple Upgrade i amerykańska matematyka

W mediach społecznościowych błyskawicznie pojawiła się entuzjastyczna narracja mówiąca o rzekomych oszczędnościach.

Według zwolenników tego rozwiązania zatrzymujesz w kieszeni 547,12 dol. przy umowie rocznej (1099 USD minus 551,88 USD) lub 331,24 dol. przy wariancie dwuletnim (1099 USD minus 767,76 USD), ponieważ nie płacisz pełnej kwoty widniejącej na pudełku.

Główny haczyk polega na tym, iż taka kalkulacja opiera się na absurdalnym założeniu, iż roczny lub dwuletni telefon traci całkowicie swoją rynkową wartość i po tym czasie jest wart dokładnie zero dolarów.

Rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej. Sprzęt z logo nagryzionego jabłka niezwykle wolno traci na wartości na rynku wtórnym, a po 12 miesiącach bez problemu sprzedasz go na własną rękę lub oddasz w ramach oficjalnego programu trade-in.

Warto jednak zaznaczyć, iż leasing nie zamyka całkowicie drogi do posiadania sprzętu: po zakończeniu umowy istnieje opcja wykupu iPhone’a za pozostałą różnicę wartości. Problem w tym, iż finansowo wychodzi to praktycznie na to samo co zwykły zakup, skreślając szansę na jakiekolwiek rynkowe promocje czy rabaty, o których zresztą entuzjastyczny tweet wygodnie milczy.

Choć dla części osób może to być jakiś pomysł na rozłożenie płatności w czasie, dochodzi tu kolejny spory minus: program wymaga podpięcia pod abonament u jednego z głównych amerykańskich operatorów. W efekcie zamiast elastyczności dostajemy kolejną długoterminową umowę i brak możliwości wyboru tańszej oferty na kartę.

Kupno na własność kontra abonament: co z wartością rezydualną?

Spójrzmy na chłodne liczby i zestawmy ze sobą oba scenariusze przy założeniu corocznej wymiany urządzenia na nowszy model:

• Tradycyjny zakup na własność: kupujesz iPhone’a 17 Pro za 1099 dol.. Po roku użytkowania odsprzedajesz go na rynku wtórnym za około 550-650 dol. Realny koszt używania flagowca przez 12 miesięcy wynosi zatem 440-550 dol., a ty zachowujesz pełną elastyczność dysponowania swoim majątkiem.
• Leasing roczny w Apple Upgrade: płacisz 551,88 dol. za 12 miesięcy użytkowania. Po tym czasie zwracasz telefon do sklepu i zostajesz z pustymi rękami, nie posiadając żadnego aktywa. Alternatywnie patrzysz na wykup i widzisz, iż do zapłacenia masz dokładnie tyle, ile zostało z równania 1099 – 551,88 dol. I potem i tak musisz się męczyć ze sprzedażą, tylko odroczyłeś płatność.

Różnica na niekorzyść wynajmu staje się jeszcze bardziej widoczna przy perspektywie dwuletniej. Szczegółowe wyliczenia użytkowników pokazują, iż zakup telefona i jego samodzielna odsprzedaż po 24 miesiącach generuje realny koszt rzędu 605 dol. (przy założeniu odsprzedaży za około 494 dol.).

Tymczasem dwuletni leasing w Apple Upgrade pochłania 767,76 dol. W obu przypadkach cieszysz się nowym urządzeniem, ale tylko w pierwszym scenariuszu dysponowałeś prywatnym majątkiem, który mogłeś w dowolnym momencie spieniężyć lub przekazać komuś bliskiemu.

Dostęp zamiast własności

Nowa oferta cudownie wpisuje się w szerszy trend rynkowy, w którym niemal każda usługa i urządzenie zostają podpięte pod stałą opłatę miesięczną. Przeszliśmy drogę od subskrybowania muzyki, filmów i gier, aż po wynajem sprzętu codziennego użytku czy samochodów w modelach abonamentowych.

Z tego powodu wielu konsumentów reaguje na ruch producenta ze sporym dystansem, widząc w nim kolejny krok w stronę gospodarki, w której nie posiadasz niczego na własność.

Dla kogo zatem stworzono program Apple Upgrade?

• Dla kogo ma sens: dla użytkowników zmieniających telefon co sezon, którzy cenią wygodę, wycenę bez przykrych niespodzianek oraz brak konieczności użerania się z kupującymi na portalach ogłoszeniowych. Płacisz stały abonament i traktujesz korzystanie z telefonu jak usługę streamingową, akceptując wyższą cenę za pełny komfort organizacyjny.
• Dla kogo jest nieopłacalny: dla osób skrupulatnie liczących wydatki, przekazujących telefony członkom rodziny, sprzedających sprzęt na własną rękę lub użytkujących jeden model przez kilka lat.

Opłata za brak problemu

Apple Upgrade to przemyślany, sprawnie policzony produkt finansowy, ale z pewnością nie jest to okazja roku dla wszystkich. Program ten nie oferuje magicznego sposobu na taniego iPhone’a, ale stanowi wyceniony abonament na brak problemów związanych z odsprzedażą.

Rachunek pokazuje wyraźnie, iż za wygodę i brak fatygi płaci się konkretną cenę, a o ostatecznym sukcesie oferty decydują indywidualne preferencje i styl życia użytkownika.