Ukraiński bezzałogowy pojazd lądowy Simba po raz pierwszy pojawił się na dużych manewrach NATO na Łotwie. W ćwiczeniach robot pełnił głównie funkcję muła logistycznego.
Pojazd został wybrany do testowania rozwiązań bezzałogowych w ramach Task Force X, czyli natowskiego programu przyspieszania wdrożeń nowych technologii na wschodniej flance. Crystal Arrow 2026 trwał od 5 do 15 maja na poligonie Selonia na Łotwie i miał posłużyć do sprawdzenia setek bezzałogowych platform lądowych w warunkach brygadowych, czyli w skali większej, niż typowe pokazy prototypów.
Z perspektywy NATO oraz państw regionu Morza Bałtyckiego logika tego rozwiązania jest uderzająco prosta. Zabezpieczenie logistyczne bezpośrednio na linii styczności wojsk jest jednym z najbardziej krwawych i ryzykownych zadań. Niewielkie drony FPV potrafią dziś skutecznie polować na ludzi i pojazdy na dystansach, które jeszcze kilka lat temu uznawano za względnie bezpieczne zaplecze. Bezzałogowe pojazdy naziemne typu UGV mają za zadanie przejąć na siebie te skrajnie niebezpieczne misje, zdejmując tym samym część śmiertelnego ryzyka z barków walczących żołnierzy.
Co wiemy o możliwościach Simby?
Producent podaje, iż pojedyncza platforma w działaniach bojowych potrafił przejechać łącznie ponad 1600 km na misjach logistycznych i wsparcia. Według informacji przekazanych przez NATO w samym środowisku ćwiczeń jedna z jednostek korzystających z Simby miała dociągnąć do 384 km, zanim pojazd wymagał pierwszego planowego serwisu, co odpowiadało ok. 7-10 misjom.
Pamiętajmy, iż w UGV liczy się przede wszystkim niezawodność, serwisowalność i zdolność do pracy w powtarzalnym rytmie. Robot logistyczny, który po zaledwie dwóch misjach psuje się i staje w miejscu jest jedynie bezużytecznym gadżetem. Prawdziwą wartość ma maszyna, którą można planowo utrzymywać w sprawności technicznej i taka, która bezbłędnie wraca z kolejnych kursów. Dopiero wtedy staje się ona pełnoprawnym elementem całego systemu bojowego.
Simba w warunkach frontowych podczas ćwiczeń działa głównie nocą, bo ciemność daje choć minimalną przewagę w unikaniu wykrycia. Pojazd miał kontynuować zadanie choćby po utracie koła oraz po uderzeniu drona FPV. To oczywiście nie jest dowód niezniszczalności, ale mocne potwierdzenie, iż konstrukcja projektowana jest tak, by przetrwać uszkodzenia i dokończyć misję. To dokładnie ta cecha, której oczekuje się od sprzętu pracującego pod ogniem.
Największe wyzwanie dotyczy samej łączności
Ćwiczenia w łotewskich lasach pokazały jednak klasyczny problem UGV dotyczący komunikacji. Wykorzystywany jako jeden z kanałów łączności Starlinka, miał ograniczenia w gęstym zalesieniu, co utrudniało stabilną pracę całego systemu. To jeden z najpoważniejszych hamulców dla masowego użycia robotów, bo bez pewnej łączności UGV staje się albo bezużyteczny, albo ryzykowny.
Zachód wciąż uczy się, jak skutecznie chronić bezzałogowe pojazdy naziemne przed niszczycielskimi atakami dronów FPV, jak utrzymać stabilną łączność w warunkach silnego zakłócania sieci radiowych i satelitarnych, a także jak rozwijać autonomię maszyn, by potrafiły one samodzielnie radzić sobie w nieprzewidywalnym bałaganie pola walki, a nie tylko na poligonach.
Równie krytycznym wyzwaniem okazuje się także zabezpieczenie łańcucha dostaw i bazy komponentów. W realiach konfliktu na wyczerpanie sprzęt musi być bowiem zaprojektowany tak, aby jego naprawa oraz odtwarzanie gotowości bojowej mogły odbywać się sprawnie na poziomie lokalnym.
*Źródło zdjęcia wprowadzającego: UGV Laboratory
