Rosjanie robią dziwnego Su-57. Drugi fotel zdradza, o co może chodzić

Rosja pracuje nad Su-57 z 2-osobową załogą. Taki wariant pomóc Putinowi w szkoleniu, eksporcie i obsłudze dronów współpracujących.

W rosyjskiej przestrzeni informacyjnej opublikowano fotografię przedstawiającą dwumiejscowy wariant Su-57, prawdopodobnie zarejestrowaną podczas testów naziemnych. Wprowadzenie drugiego stanowiska w samolocie piątej generacji wskazuje na potrzebę dostosowania platformy do wymagań eksportowych, szkolenia personelu latającego oraz realizacji złożonych misji bojowych, w tym współpracy z bezzałogowymi systemami powietrznymi, gdzie podział zadań między dwóch operatorów staje się coraz bardziej uzasadniony operacyjnie.

Su-57 dostał drugą kabinę. Rosja najwyraźniej ma wobec niego nowy plan

Dwumiejscowy Su-57 miał zostać sfotografowany podczas testów naziemnych. jeżeli rzeczywiście rozpoczęła kołowania i próby na ziemi, kolejnym etapem powinny być przygotowania do pierwszego lotu, choć od takiego momentu do rzeczywistej gotowości operacyjnej prowadzi jeszcze długa droga.

Najbardziej w oczy ma się rzucać sama kabina. W klasycznym Su-57 pilot siedzi sam, a za nim płynnie ciągnie się grzbiet maszyny. W nowej wersji pojawia się drugi fotel ustawiony tandemowo, najpewniej za pierwszym pilotem. Taki układ wymusza powiększenie osłony kabiny i zmianę górnej części kadłuba, czyli elementów bardzo wrażliwych z punktu widzenia obniżonej wykrywalności.

Rosja od lat konsekwentnie przedstawia Su-57 jako pełnoprawny myśliwiec piątej generacji. Dwumiejscowa odmiana odsłania jednak pewien kompromis – i to całkiem spory. Dodanie drugiego fotela oznacza większą funkcjonalność, owszem: można dzielić obowiązki, szkolić, obsługiwać drony. Ale ceną za tę wygodę jest pogorszenie czystości aerodynamicznej kadłuba i, co bardziej bolesne, potencjalne osłabienie charakterystyki stealth. A to właśnie obniżona wykrywalność jest jednym z fundamentów całej koncepcji myśliwca piątej generacji.

Drugi pilot ma być przewagą nad amerykańską konkurencją

Amerykańskie F-22 i F-35 nie mają dwumiejscowych wersji bojowych. W przypadku F-35 zdecydowały o tym zaawansowane symulatory, ogromne zaplecze szkoleniowe i systemy pokładowe, które mają maksymalnie odciążać pilota. Pilot uczy się na ziemi, w pełnym ekosystemie szkolenia, a do samolotu wsiada już bez instruktora obok.

Rosja nie ma takiego komfortu, zwłaszcza w eksporcie. Klient kupujący Su-57 niekoniecznie dostanie całe rosyjskie zaplecze szkoleniowe, symulatory, instruktorów i infrastrukturę porównywalną z tym, co Amerykanie zbudowali wokół F-35. Dwumiejscowy wariant może być więc prostszym rozwiązaniem: instruktor siada z tyłu, pilot uczy się na prawdziwej maszynie, a proces wdrażania typu staje się mniej zależny od rozbudowanych systemów naziemnych.

To szczególnie istotne przy samolocie, który Rosja chce sprzedawać klientom o bardzo różnym poziomie obycia z maszynami piątej generacji. Sam Su-57 może być trudny do przyjęcia nie dlatego, iż nikt nie potrafi latać na odrzutowcach, bo pilotów myśliwców nie brakuje. Problem polega na tym, iż ta maszyna wymaga zupełnie innego myślenia. Innego podejścia do sensorów, uzbrojenia, pracy w sieci, walki poza zasięgiem wzroku.

To nie jest po prostu szybszy i zwrotniejszy sukcesor poprzednika. To przeskok mentalny. A takiego nie da się zrobić z dnia na dzień, zwłaszcza gdy w grę wchodzą poważne kontrakty eksportowe i partnerzy, którzy dopiero wchodzą w świat lotnictwa piątej generacji.

Dwumiejscowy Su-57 może być znacznie atrakcyjniejszy dla państw, które chcą wejść w posiadanie nowoczesnego myśliwca, ale nie chcą (albo po prostu nie mogą) budować od razu pełnej infrastruktury szkoleniowej. Symulatory, instruktorzy, programy treningowe, cała logistyka wdrożenia nowej generacji. Zamiast latami budować zaplecze, można od razu sadzać mniej doświadczonego pilota obok instruktora i stopniowo wdrażać go w zupełnie nową filozofię walki, oszczędzając czas i pieniądze.