Od pół roku na co dzień korzystam z monitora z matrycą OLED. Czy czuć znaczącą różnicę względem zwykłego panelu? Opowiem o tym.
Na początku kwietnia 2026 r. kupiłem swój pierwszy monitor OLED. Urządzenie towarzyszy mi każdego dnia po kilka godzin jako główny wyświetlacz. Używam go do najróżniejszych zadań: pracy w edytorze tekstu, grania w gry komputerowe czy oglądania seriali i filmów na platformach VOD. Nie sądziłem, iż przejście na ekran z tego typu matrycą zrobi aż tak dużą różnicę.
Postawiłem na monitor OLED, widząc, jak bardzo staniały
Jeszcze dwa, trzy lata temu na zakup monitora bazującego na matrycy OLED decydowali się głównie entuzjaści lub osoby o naprawdę zasobnych portfelach. Urządzenia te były bowiem rekordowo drogie -głównie dlatego, iż technologia ta była stosunkowo nowa w świecie komputerów.
W efekcie choćby modele z mniejszymi matrycami o przekątnej 27 cali kosztowały 5-6 tys. zł. Dostępność również stała na bardzo przeciętnym poziomie. Zamiast możliwości wyboru spośród bogatej oferty, do dyspozycji była tylko garstka propozycji.
Jednocześnie na rynku było dostępnych mnóstwo tanich i dobrych monitorów LCD w technologii VA oraz IPS o bardzo dobrych parametrach: wysokiej częstotliwości odświeżania oraz wysokiej rozdzielczości. Dobry sprzęt można było nabyć już za 1000 zł, a choćby mniej.
Monitory OLED kosztują dziś mniej niż 1500 zł.Dziś wygląda to zgoła inaczej. Podstawowe 27-calowe monitory z matrycami QD-OLED znanych producentów takich jak Samsung, AOC czy MSI, można kupić już za mniej niż 1500 zł. Oczywiście wciąż znajdziemy droższe propozycje kosztujące bliżej 3000 zł. Nie trzeba jednak wydawać tak dużo, żeby móc liczyć na technologię OLED.
Monitory wyposażone w większe wyświetlacze o przekątnych 32-34 cali (oraz większych) również mocno staniały. Urządzenia te można kupić już za ok. 2500-3000 zł.
Postawiłem na 32-calowy ekran
Dotychczas korzystałem z zakrzywionego monitora bazującego na matrycy VA o przekątnej 32 cali. Wybierając ekran OLED, miałem dwie opcje: zaoszczędzić kilkaset złotych i kupić 27-calowy panel albo dołożyć i wziąć model 32-calowy. Bardzo nie chciałem stawiać na mniejszy rozmiar, bo w ostatnich latach przyzwyczaiłem się do większej przestrzeni roboczej.
Dlatego wybrałem wariant 32-calowy. Wybór padł na LG UltraGear 32GX850A-B OLED. Urządzenie kosztowało mnie ok. 2700 zł, więc trafiłem na naprawdę niezłą ofertę. To o tyle interesujący sprzęt, iż obsługuje tryb dual-mode. Jest zatem w stanie pracować w dwóch natywnych rozdzielczościach: 4K przy częstotliwości odświeżania 165 Hz oraz FullHD przy 330 Hz.
Jest to typowo gamingowy monitor, który ma sprawdzać się zarówno w klasycznych grach dla jednego gracza (za sprawą wysokiej rozdzielczości 4K), jak i szybkich produkcjach multiplayer, wymagających niższej rozdzielczości i wyższej liczby klatek na sekundę. Tryb dual-mode działa tu w taki sposób, iż obraz w niższej rozdzielczości może zostać wyświetlony na pełnym 32-calowym ekranie lub przeskalowany do 24 bądź 27 cali na części panelu.
Ogromna przepaść w porównaniu z monitorem LCD
Użytkowany przeze mnie ekran OLED został wyposażony w błyszczącą powłokę matrycy. W wielu konkurencyjnych modelach producenci stosują matowe wykończenie, jednak błyszcząca powłoka sprawia, iż mam wrażenie korzystania z większego telefonu.
Matryce OLED od lat są standardem w świecie telefonów. Od dawna korzystam z telefonów z tego typu ekranami i, szczerze mówiąc, trudno byłoby mi wrócić do klasycznych LCD. Po pół roku z monitorem OLED mam podobne odczucia. Jakość wyświetlanego obrazu w porównaniu z moim dotychczasowym 32-calowym panelem VA to ogromny przeskok.
Przede wszystkim jakość wyświetlanego obrazu stoi tutaj na kapitalnym poziomie. Rozdzielczość 4K (ponad 8,3 mln pikseli) przy 32-calowym panelu zapewnia bardzo dobrą szczegółowość i ostrość – dużo wyższą niż 32-calowy monitor VA pracujący w rozdzielczości 1440p (ok. 3,7 mln pikseli).
Druga sprawa to kolory. Ekrany OLED charakteryzują się żywymi i dobrze odwzorowanymi barwami. Tutaj dochodzi jeszcze błyszcząca powłoka, przez którą światło przechodzi swobodnie. Przeskok w barwach widać przede wszystkim w prawdziwej i głębokiej czerni. W tego typu matrycach pojedyncze piksele są w stanie całkowicie się wygasić. W ekranach VA czerń jest lepsza niż w innych panelach LCD, takich jak IPS, ale wciąż nie możemy mówić o poziomie OLED-a.
W ekranach wyposażonych w organiczne diody elektroluminescencyjne technologia HDR naprawdę działa i można dostrzec wyraźną różnicę w bardzo ciemnych oraz bardzo jasnych treściach za sprawą niemalże nieskończonego kontrastu. Mimo iż mój dotychczasowy monitor teoretycznie też wspierał HDR, była to raczej marketingowa sztuczka aniżeli rzeczywiście przydatne narzędzie.
Co z wypalaniem?
Jak dotąd, po pół roku codziennego użytkowania, nie zauważyłem problemu, który ma być największą bolączką matryc OLED – wypalania się pikseli. Monitor głównie działa na systemie macOS (czasami też na Windowsie) i przez kilka godzin dziennie musi wyświetlać dolny pasek Dock oraz górną belkę. Urządzenie zanotowało 1321 godzin pracy, a mimo to nie zauważam żadnych zmian w wyświetlanym obrazie.
Korzystam jednak z funkcji pomagających zachować matrycę OLED w dobrym stanie, polegających na czyszczeniu pikseli, niewidzialnym dla oka przesuwaniu obrazu oraz wygaszaczu ekranu. Jak dotąd nie zauważam większych wad zakupionego pół roku temu monitora.
Zdecydowanie był to jeden z moich lepszych technologicznych zakupów w tym roku.
