Koniec bezkarności nad morzem. Ten dron to latająca śmierć

Zamiast ścigać tanie drony drogimi rakietami, Ukraina wysyła przeciw nim kolejny tani środek. Tym razem nośnikiem został An-28, bliski krewny polskiej Bryzy, który wypuszcza w powietrzu drony przechwytujące.

Na pierwszy rzut oka wygląda bardzo niepozornie. Lekki samolot transportowy krótkiego startu i lądowania, konstrukcja dobrze znana w Europie Środkowo-Wschodniej, nie kojarzy się z przełomem w obronie przeciwlotniczej. A jednak właśnie taki samolot Ukraina zamieniła w powietrznego nosiciela dronów przechwytujących.

Nagrania opublikowane jakiś czas temu w sieci pokazują An-28 z co najmniej 3 punktami podwieszeń pod każdym skrzydłem, z których wypuszczane są drony P1-SUN. Na innych ujęciach widać też testy z użyciem amerykańskich Merops, co sugeruje, iż sama platforma może być dość elastyczna i zdolna do integracji z różnymi efektorami.

Ten sam typ samolotu był już wcześniej wykorzystywany do polowania na rosyjskie drony z użyciem uzbrojenia strzeleckiego, w tym pokładowego miniguna. Nowa konfiguracja z dronami przechwytującymi jest zatem kolejnym etapem rozwoju sprawdzonej koncepcji: wziąć tanią, prostą, odporną platformę i użyć jej jako mobilnego środka do zwalczania celów, których nie opłaca się niszczyć klasyczną rakietą przeciwlotniczą.

Dlaczego An-28 i Bryza pasują do tej roboty lepiej, niż mogłoby się wydawać?

Sam pomysł tak naprawdę ma sporo sensu. An-28 nie jest szybkim myśliwcem, ale nie musi nim być. Do zwalczania powolnych dronów kamikadze ważniejsza jest możliwość długiego patrolowania, operowania z krótkich i słabiej przygotowanych lotnisk, niskie koszty użycia i zdolność wyniesienia efektora bliżej celu.

Samolot daje dronowi przechwytującemu prędkość początkową, wysokość i odpowiedni punkt wejścia do ataku. To oznacza, iż sam przechwytujący bezzałogowiec nie musi tracić energii na długie rozpędzanie się z ziemi. Może po prostu zostać wypuszczony tam, gdzie ma największą szansę dopaść cel.

W przypadku P1-SUN właśnie o to chodzi. To nie jest klasyczny duży pocisk ani system o ciężkiej głowicy bojowej, tylko relatywnie lekki interceptor przeznaczony do niszczenia innych dronów, przede wszystkim Szahidów.

Ukraińska strona konfliktu podaje, iż te drony przechwytujące zestrzeliły już ponad 3 tys. rosyjskich bezzałogowców typu Szahid od początku 2026 r. choćby jeżeli takie liczby trzeba traktować z naturalną ostrożnością wojennych komunikatów, sam fakt intensywnego użycia pokazuje, iż nie mamy do czynienia z laboratoryjnym prototypem, ale z systemem wdrażanym operacyjnie.

To znak zmiany całej wojny powietrznej

Tak naprawdę w tym wszystkim chodzi o zmianę samej filozofii walki z tanimi zagrożeniami powietrznymi. Klasyczna obrona przeciwlotnicza była budowana z myślą o samolotach, śmigłowcach czy pociskach manewrujących. Dziś coraz większym problemem są masowo produkowane drony kamikadze i wabiki, które przeciwnik może wysyłać całymi falami. Strzelanie do nich drogimi rakietami bywa najzwyczajniej w świecie po prostu nieekonomiczne.

Właśnie dlatego coraz większą rolę odgrywają rozwiązania pośrednie: artyleria, zestawy bardzo krótkiego zasięgu, śmigłowce, drony przechwytujące i właśnie tanie samoloty patrolowe z uzbrojeniem dobranym do takich celów. An-28 staje się nie tyle bieda-myśliwcem, ile latającą platformą antydronową, która może dopełniać klasyczne warstwy obrony. Nie zastępuje rakiet dalekiego zasięgu ani myśliwców, ale odciąża je tam, gdzie używanie zbyt drogich środków byłoby marnotrawstwem.

To również tłumaczy, dlaczego Ukraina sięga po rozwiązania z pozoru prowizoryczne, a w praktyce bardzo pragmatyczne. Wojna wymusiła tam nie tylko produkcję nowych typów dronów, ale także stworzenie całych łańcuchów taniego przechwytywania. o ile przeciwnik wysyła liczne, relatywnie tanie cele, obrońca musi odpowiadać możliwie tanio, masowo i elastycznie. Inaczej przegra ekonomicznie, choćby jeżeli technicznie potrafi zestrzelić wszystko.