CMF Clip Pro – recenzja. Prawie nie czułem ich na uszach

5 godzin temu

Na pierwszy rzut oka wyglądają trochę jak dwa plastikowe kolczyki, ale czyż nie każde słuchawki typu open ear dają lepsze lub gorsze wrażenie biżuterii tego typu? CMF Clip Pro kosztują 349 złotych, nie wchodzą do kanału słuchowego i mają etui z nietypowym pokrętłem. Początkowo zakładałem je na uszy z pewną dozą nieufności, ale gwałtownie okazało się, iż to jedne z najwygodniejszych słuchawek, jakie miałem ostatnio na uszach. Wygoda nie rozwiązuje jednak wszystkich problemów konstrukcji tego rodzaju. Sprawdziłem, gdzie Clip Pro naprawdę błyszczą, a gdzie fizyki oszukać się nie da.

CMF Clip Pro – specyfikacja

Typ słuchawek: bezprzewodowe, open-ear, mocowane na małżowinie
Łączność: Bluetooth 5.4, Multipoint, Google Fast Pair, Microsoft Swift Pair
Przetworniki: dynamiczne 10,8 mm z podwójnym magnesem
Pasmo przenoszenia: 20 Hz – 40 kHz
Obsługiwane kodeki: SBC, AAC, LDAC
Certyfikacja: Hi-Res Audio Wireless
Mikrofony: 4, po 2 na każdą słuchawkę
Dodatkowe funkcje: Ultra Bass, dźwięk przestrzenny, Privacy Tuning, tryb niskich opóźnień, Find My Earbuds, tryb wydłużonej pracy
Czas pracy: do 10 godzin, do 32,5 godziny z etui i do 36 godzin w trybie oszczędnym
Szybkie ładowanie: 10 minut ładowania zapewnia do 4 godzin działania
Ładowanie etui: USB-C, bez ładowania bezprzewodowego
Odporność: IP54 – słuchawki, IPX2 – etui
Masa: około 6 g każda, 50,7 g cały zestaw
Kolory: Dark Grey, Light Grey, Coral
Cena: 349 złotych

CMF Clip Pro to lekkie, otwarte słuchawki typu klips

Słuchawki CMF Clip Pro mają budowę zbliżoną do Huawei FreeClip 2 i Moto Buds Loop. Niewielki moduł z przetwornikiem spoczywa przy wejściu do kanału słuchowego, drugi znajduje się za uchem, a oba łączy elastyczny mostek w kształcie litery C. Niczego nie trzeba tu wciskać do ucha, nie ma też silikonowych gumek ani pałąka zachodzącego od góry za małżowinę.

Słuchawki niejako wiszą na uchu, przez co pierwszy kontakt z tego rodzaju słuchawkami może dawać dziwne wrażenie. Wcześniej należy zorientować się, która część słuchawki ma znaleźć się z przodu, a która z tyłu ucha, a niewielkie oznaczenia lewej i prawej słuchawki nie ułatwiają sprawy. Po kilku próbach wszystko wchodzi jednak w krew. Szkoda tylko, iż Clip Pro nie są wymienne stronami – każdą trzeba odłożyć w odpowiednie miejsce w etui, a także do ucha.

Każda słuchawka waży około 6 gramów i po chwili naprawdę przestawałem ją czuć. Docisk jest na tyle delikatny, iż nie męczy małżowiny po kilku godzinach, ale jednocześnie wystarczający, aby słuchawki nie zsuwały się przy szybszym marszu czy bieganiu. Kilka razy odruchowo sprawdzałem dłonią, czy przez cały czas są na miejscu. Były.

To właśnie największa zaleta CMF Clip Pro, podobnie jak konstrukcji typu open ear. Klasyczne dokanałówki po dłuższym czasie potrafią powodować uczucie zatkania lub zwyczajnie uwierać. Tutaj tego problemu nie ma. Konstrukcja nie koliduje też z okularami tak, jak słuchawki z dużym pałąkiem zakładanym za ucho. Nie odbywa się to jednak bez wpływu na jakość dźwięku, o czym później.

CMF Clip Pro nie będą mimo wszystko idealne dla każdej małżowiny. Ich położenie ma duży wpływ na brzmienie, a podczas intensywnego treningu spocony, gładki plastik może nieznacznie zmieniać pozycję. U mnie trzymały się pewnie, ale przed zakupem – jeżeli tylko jest taka możliwość – warto je przymierzyć. W słuchawkach tego typu kilka milimetrów potrafi zrobić zaskakująco dużą różnicę. Tak, każde słuchawki open ear nieco inaczej trzymają się na uchu.

Obudowy słuchawek spełniają normę IP54, więc pot, kurz i lekki deszcz nie powinny zrobić na nich wrażenia. Etui ma już tylko podstawową odporność IPX2 i lepiej nie wystawiać go na podobną próbę. Całość wykonano przede wszystkim z tworzywa, ale matowe wykończenie prezentuje się lepiej, niż sugerowałaby cena. Połyskujące fragmenty słuchawek dość łatwo zbierają natomiast ślady palców.

Smart Dial jest świetny, ale jest pole do poprawy

Etui na CMF Clip Pro nie jest wyłącznie powerbankiem. Na jego boku znalazł się Smart Dial, czyli metalowe, obracane i wciskane pokrętło. Rolka może regulować głośność, a pojedyncze, podwójne i potrójne kliknięcia da się przypisać między innymi do pauzowania muzyki, zmiany utworu, uruchamiania asystenta głosowego lub obsługi połączeń. To arcypraktyczny dodatek. Gdy etui leżało na biurku, łatwiej było mi obrócić pokrętło niż sięgać do telefonu. Smart Dial ma wyraźne skoki i aż chce się nim bezmyślnie bawić. Ba, to rozwiązanie o niebo lepsze niż wykonywanie gestów na mikropowierzchni niewielkiej przecież słuchawki.

Problem pojawia się wtedy, gdy etui ląduje w kieszeni. Opór pokrętła nie jest duży i zdarza się, iż materiał spodni niechcący zmieni głośność. Na szczęście Smart Dial można zablokować dłuższym przytrzymaniem. Co ciekawe, po wyjęciu z pudełka nie robi on nic – jego funkcje trzeba najpierw aktywować w aplikacji Nothing X. Dziwna decyzja, skoro pokrętło jest jednym z głównych argumentów sprzedażowych tego modelu, nie sądzicie?

Na samych słuchawkach są fizyczne, łatwe do odnalezienia przyciski. Wolę je od paneli dotykowych, bo podczas poprawiania Clip Pro nie uruchamiałem przypadkiem muzyki i nie zmieniałem utworów. Reakcja nie zawsze jest idealnie natychmiastowa, ale sterowanie pozostaje pewne i przewidywalne.

Zabrakło czujników wykrywających zdjęcie słuchawek. Po odłożeniu ich na biurko odtwarzanie nie zatrzyma się samo. Nie ma też pełnoprawnego trybu mono miksującego oba kanały. Przy korzystaniu z jednej słuchawki zostaje kanał przypisany właśnie do niej. To drobiazgi, ale konkurencja zdążyła mnie już do takich udogodnień przyzwyczaić.

Nothing X daje sporo możliwości, ale korektor jest zbyt prosty

Aplikacja Nothing X działa na Androidzie i iOS, jest przejrzysta i nie wymaga przekopywania się przez kilka ekranów, aby znaleźć podstawowe ustawienia. Pokazuje stan baterii, pozwala skonfigurować przyciski oraz Smart Dial, włączyć połączenie z dwoma urządzeniami, tryb niskich opóźnień, LDAC, dźwięk przestrzenny i funkcję odnajdywania słuchawek.

Multipoint, czyli połączenie z kilkoma urządzeniami na raz, działał u mnie bezproblemowo. Clip Pro mogły być połączone jednocześnie ze telefonem i komputerem, a przechodzenie pomiędzy nimi nie wymagało ponownego parowania. Sama łączność była stabilna, choć sporadycznie zdarzało się krótkie opóźnienie w wykonaniu komendy.

Do dyspozycji użytkownika jest kilka gotowych profili brzmienia oraz trzyzakresowy korektor. Ten ostatni wygląda schludnie, ale daje niewielkie pole manewru. Przydałoby się przynajmniej pięć pasm, bo w słuchawkach open-ear korekta góry bez psucia reszty charakterystyki bywa trudna.

Tryb dźwięku przestrzennego przez chwilę robi wrażenie większą sceną, ale po dłuższym odsłuchu wracałem do zwykłego stereo. Efekt jest nieco sztuczny i nie poprawia szczegółowości. Podobnie jak w wielu innych słuchawkach, to funkcja, którą miło sprawdzić, ale niekoniecznie trzeba jej później używać.

Jak grają CMF Clip Pro?

Najpierw najważniejsze: CMF Clip Pro nie powinny być bezpośrednio porównywane z dokanałówkami za podobne pieniądze. Nie uszczelniają kanału słuchowego, więc nie są w stanie wytworzyć podobnego ciśnienia i równie głębokiego basu. Nie izolują też od otoczenia. To nie wada konkretnego modelu, ale konsekwencja jego budowy. Jak na konstrukcję open-ear, Clip Pro grają jednak zaskakująco przyjemnie. Warto poświęcić chwilę na prawidłowe ułożenie słuchawek w uszach. Delikatne przesunięcie modułu z głośnikiem bliżej kanału usznego potrafi poprawić bas i zwiększyć głośność bardziej niż zabawa korektorem.

Brzmienie jest lekkie, przestrzenne i dość jasne. Wokale są wyraźne, środek nie ginie pod napompowanym dołem, a wysokie tony mają sporo energii. Nie nazwałbym ich szczególnie detalicznymi, ale przy podcastach, muzyce elektronicznej, popie czy lżejszym rocku nie odczuwałem, iż słucham produktu za wszelką cenę próbującego ukryć swoje ograniczenia.

Bas jest obecny i przy umiarkowanej głośności potrafi mile zaskoczyć, ale nie schodzi bardzo nisko i nie ma uderzenia znanego z dobrych słuchawek dokanałowych. Producent próbuje pomóc funkcją Ultra Bass. Jej pierwszy poziom dodaje brzmieniu trochę potrzebnego ciężaru. Drugi jest już przesadą – zwłaszcza po przekroczeniu mniej więcej 70 procent głośności. Stopa perkusji zaczyna wtedy brzmieć nieczysto, a w gęstszych utworach pojawiają się słyszalne zniekształcenia. Ostatecznie najczęściej zostawiałem Ultra Bass na pierwszym poziomie albo wyłączałem go całkowicie.

Obsługa LDAC w słuchawkach za 349 złotych cieszy, choć sam kodek nie zamienia Clip Pro w sprzęt audiofilski. Na Androidzie LDAC warto włączyć, ale jeżeli priorytetem jest bateria lub stabilność połączenia, AAC również daje sobie radę. Zaryzykuję stwierdzenie, iż mało kto usłyszy różnicę pomiędzy obydwoma kodekami.

Na cichej ulicy, w domu i podczas biegania po spokojnej okolicy słuchało mi się ich bardzo dobrze. Przy ruchliwej drodze, w autobusie albo w zatłoczonej siłowni otoczenie zaczyna wygrywać. Najbardziej giną bas i cichsze partie wokalu, więc naturalnym odruchem jest zwiększenie głośności. To z kolei powoduje większy wyciek dźwięku i pogarsza jego jakość. Do samolotu, pociągu lub bardzo głośnego biura wybrałbym tradycyjne słuchawki z ANC.

Tryb prywatny… działa (do pewnego stopnia)

Otwarta konstrukcja ma oczywistą konsekwencję: osoby siedzące obok nas mogą usłyszeć muzykę płynącą do naszych uszu. Przy umiarkowanej głośności wyciek nie jest szczególnie dokuczliwy, ale po mocniejszym podkręceniu suwaka otoczenie bez problemu rozpozna rytm, a w cichym pomieszczeniu choćby fragmenty utworu. CMF celem zwalczania tego zjawiska przygotowało funkcję Privacy Tuning, która ma ograniczać uciekanie dźwięku na zewnątrz. Działa, ale płaci się za to jakością dźwięku.

Po jej włączeniu góra zostaje przygaszona, spada klarowność i całość zaczyna brzmieć tak, jakby pomiędzy słuchawkami a uszami pojawiła się cienka ściana. Do rozmów może mieć to sens. Przy muzyce wolałem zaakceptować wyciek albo po prostu ściszyć słuchawki. jeżeli zamierzacie korzystać z Clip Pro głównie w bibliotece lub bardzo cichym biurze, miejcie to na uwadze. To nie są słuchawki do głośnego słuchania muzyki w miejscach publicznych.

Mikrofony wystarczą do krótkiej rozmowy

W każdej słuchawce umieszczono po dwa mikrofony. W cichym pomieszczeniu głos jest zrozumiały i wystarczająco naturalny, aby swobodnie porozmawiać przez telefon lub wziąć udział w szybkim spotkaniu. Przy trudniejszych warunkach akustycznych algorytmy zaczynają jednak działać zbyt agresywnie. Przy ulicznym hałasie głos robi się przytłumiony i lekko metaliczny, a końcówki cicho wypowiadanych słów potrafią zostać ucięte. Wiatr dodatkowo pogarsza sytuację. Rozmówca przez cały czas powinien zrozumieć, co mówię, ale do dłuższych połączeń służbowych szukałbym czegoś lepszego. Cztery mikrofony na papierze wyglądają imponująco, jednak liczba ta nie przekłada się tu na dźwięk klasy premium.

Posłuchajcie rejestrowanego dźwięku na własne uszy.

Tryb niskich opóźnień w CMF Clip Pro pomaga podczas oglądania filmów i grania na telefonie. Synchronizacja obrazu z dźwiękiem jest poprawna, ale nie traktowałbym Clip Pro jako słuchawek do rywalizacji sieciowej. To raczej użyteczny dodatek niż ich główna specjalność.

Czas pracy na baterii jest dobry, choć 10 godzin to maksimum

Producent deklaruje do 10 godzin działania słuchawek i 32,5 godziny łącznie z etui. W praktyce wynik zależy od kodeka, głośności oraz używanych dodatków. Przy włączonym LDAC i normalnej głośności uzyskiwałem około 8–9 godzin. To dobry rezultat, ale nie zakładałbym, iż obiecywane 10 godzin będzie osiągalne za każdym razem.

Tryb Long Battery Mode wydłuża łączny czas działania do 36 godzin, ale wyłącza korektor, Ultra Bass i dźwięk przestrzenny. Nie widzę w tym większego problemu – w podróży dodatkowy zapas energii może być ważniejszy od funkcji, bez których da się obejść.

Szybkie ładowanie faktycznie jest przydatne. Dziesięć minut w etui ma zapewnić do czterech godzin słuchania, więc choćby krótka przerwa wystarczy, aby uratować trening lub drogę do pracy. Etui ładuje się przez USB-C. Ładowania bezprzewodowego nie ma, ale przy cenie 349 złotych trudno uznać to za poważną wadę.

CMF Clip Pro – czy warto?

CMF Clip Pro nie są uniwersalnymi słuchawkami do wszystkiego i właśnie tak należy je oceniać… podobnie jak inne konstrukcje open ear. Nie zastąpią one dobrych dokanałówek w samolocie, ani wtedy, gdy chcecie odciąć się od świata. W tej samej cenie można kupić model z mocniejszym basem, skutecznym ANC i lepszymi mikrofonami. choćby CMF Buds 2 Plus będą rozsądniejszym wyborem dla kogoś, kto szuka jedynej pary słuchawek.

Jeżeli jednak nie lubicie wkładać niczego do kanału słuchowego, biegacie, jeździcie na rowerze albo podczas pracy chcecie słyszeć, co dzieje się dookoła, Clip Pro mają sporo sensu. Są bardzo wygodne, pewnie trzymają się uszu, dobrze współpracują z dwoma urządzeniami i jak na konstrukcję open-ear brzmią solidnie. Smart Dial nie jest niezbędny, ale daje sporo frajdy i czasami okazuje się naprawdę użyteczny.

Za 349 złotych to jedna z ciekawszych niedrogich propozycji w swojej niszy. Trzeba tylko kupić je z adekwatnego powodu: dla wygody oraz kontaktu z otoczeniem, a nie dla potężnego basu i ciszy. Ja widzę je przede wszystkim jako świetne słuchawki do biegania oraz drugą parę do codziennego użytku. W tej roli sprawdzają się bardzo dobrze.